czwartek, 28 grudnia 2006
Jeet Kune Do - ogólnie
Jeet Kune Do - sztuka walki (a właściwie system pojmowania innych sztuk walk) stworzona przez Bruce'a Lee. Nazwa oznacza "drogę przechwytującej pięści". Jego istotę można zawrzeć w trzech słowach: szybko, bezpośrednio i skutecznie. System sugeruje odrzucenie wszystkiego co zbędne, co według nas jest niepraktyczne. Można powiedzieć, iż każdy tworzy własne Jeet Kune Do na własny użytek. Dlatego też zagłębiając się w ten system należy uczyć się walki w parterze, stójce, zwarciu, również za pomocą broni białej, itp. – po prostu wszystkiego, aby ostatecznie samemu zdecydować, co jest najważniejsze i nad czym chciałoby się zatrzymać, skupić i zgłębić. Rozwój psychiczny jest równie ważny jak fizyczny, jak mawiał Bruce: „taktyka jest pracą mózgu w walce”.
You jung do - ogólnie

Yun Yung Do to bazująca na taekwondo sztuka walki, której zasady opracował mistrz Yung Ku Yun. Jest to sztuka całościowego rozwoju człowieka, której program ukierunkowany jest na rozwój fizyczny, mentalny, emocjonalny i duchowy. Jej celem jest wydobyć i rozwinąć pozytywne cechy tkwiące w każdym z nas. Są to: samodyscyplina, cierpliwość, współczucie, pokora, wewnętrzny spokój i ciągła motywacja w pozytywnym mentalnym rozwoju. Yun Yung Do jest nowym spojrzeniem na sztuki walki i samoobrony, zupełnie odmienne od dotychczasowych, kojarzących się nam głównie z agresją i bólem. Kwatera główna tego systemu znajduje się w Australii.

Crav Maga - ogólnie
Crav Maga - Krav Maga (hebr. קרב מגע: dosłownie "walka w bliskim kontakcie") - izraelski system walki. Izraelski system samoobrony opracowany w latach 30. XX wieku w Czechosłowacji, przez Imi Lichtenfelda (ur. 1910 w Budapeszcie). System bazuje na podstawowych odruchach obronnych człowieka. Posiada różne pchnięcia i uderzenia na okolice gardła, oczu, kopnięcia w strefę krocza oraz w nogi. System cały czas ewoluuje samoistnie, na drodze licznych badań, ale także przejmując z innych systemów obronnych bądź sztuk walki najbardziej skuteczne rozwiązania.

Twórcą systemu systemu był Imi Lichtenfeld, znany też jako Imi Or-Sadeh, urodzony w roku 1910 w Budapeszcie). Lata młodości spędził w Bratysławie (obecnie stolica Słowacji). Jako sportowiec debiutował w klubie "Herkules", założonym przez jego ojca. Uprawiał różne dyscypliny sportu: został mistrzem Słowacji w zapasach, boksie oraz gimnastyce, znał też jiu-jitsu (i podobno był znanym tancerzem). W latach 30. XX wieku stanął w obliczu realnego zagrożenia ze strony faszystowskich bojówek. Ze względu na swoje umiejętności stał się naturalnym liderem młodych Żydów, którzy starali się przeciwstawić narastającej fali agresji. W czasach okupacji faszystowskiej zorganizował grupę samoobrony, która strzegła żydowskiej dzielnicy. Dzięki wielu walkom stoczonym z silnymi przeciwnikami, często uzbrojonymi w pałki i noże, zdobył doświadczenie umożliwiające po wielu latach na skonstruowanie własnej odmiany systemu walki wręcz. Oparł się na założeniu, że w walce z silniejszym, często lepiej wyszkolonym przeciwnikiem, głównym atutem jest skuteczność ataku.

W roku 1940, w obawie przed gestapo Imi Lichtenfeld uciekł do Palestyny.

Historia krav magi jest ścisle powiązana ze zmianami ustrojowymi Izraela i potrzebami izraelskich sił militarnych związanych z ochroną kraju w jednej z dwóch najbardziej zagrożonych stref na świecie. We wczesnych latach czterdziestych podziemne izraelskie organizacje wyzwoleńcze walczyły o niepodległość państwa Izrael. Do takich grup należała utworzona w 1919 roku organizacja Haganah (po hebrajsku "obrona").

14 maja 1941 Brytyjczycy uformowali pierwszą jednostkę Izraelskich Sił Specjalnych znaną jako Palmach (lub Pal'mach, skrót od plugot machatz="pluton uderzeniowy"). Jednostka ta ćwiczyła pod brytyjskim nadzorem i miała posiadać ok. 1000 bojowników, lecz Haganah przekroczyła to ograniczenie i wyćwiczyła ok. 3000 ludzi, aby uczynić z niej zalążek przyszłej armii Izraela. Trening komandosów z Palmach nosił nazwę kapap ("walka wręcz", skrót od krav panim l’panim="walka twarz w twarz"). Kapap nie był jednolitym systemem, lecz programem szkolenia obejmującym rygorystyczne ćwiczenia fizyczne, strzelanie, posługiwanie się materiałami wybuchowymi, radiokomunikację, umiejętność przetrwania w trudnych warunkach, pierwszą pomoc i znajomość języków wroga. Trening walki wręcz był kombinacją zachodnich systemów walki, takich jak boks, zapasy, walka nożem i pałką nauczane w brytyjskiej armii. Nie było wówczas specjalnego określenia na samą walkę wręcz.

W 1942 Imi został rekrutowany przez Isaaca Sadeha, oficera dowodzacego Haganah, gdzie doskonalił swoje umiejętności samoobrony. Dwa lata później zaczął trenować i uczyć kapap jednostki specjalne Haganah, Palmach i Palyam. Japońskie jiu-jitsu i judo były pierwszymi wschodnimi sztukami walki wprowadzonymi do IDF przez instruktorów kapap: Moni Aizika i Imi Lichtenfelda. Podczas tego okresu posiadanie broni palnej przez cywilów było nielegalne i w związku z tym ukrywano ją przed Brytyjczykami.

W 1948, gdy powstało Państwo Izrael i został utworzony IDF (Israeli Defence Forces, w języku hebrajskim Tzava Haganah Le'Yisrael), Imi został Naczelnym Instruktorem Rozwoju Fizycznego i Walki Wręcz w czymś określanym narodową szkołą walk (IDF School of Combat Fitness). Służył w IDF-ie przez około 20 lat, podczas których rozwijał i szlifował swoje wyjątkowe metody samoobronny i walki wręcz. Jego zadaniem było nadzorowanie, by oddziały wojskowe IDF-u były perfekcyjnie wyszkolone w walce wręcz.

W IDF, siły specjalne miały monopol na trening sztuk walki i w latach 70. XX wieku kapap stał się znany jako lochama zehira ("walka w małej skali"). Oprócz walki wręcz system obejmował rozmaite umiejętności bojowe. Jednakże, regularne siły Izraela, będącego w stanie wojny z sąsiedztwem arabskim lub innym z nieustępującymi atakami terrorystów, potrzebowały jakiegoś systemu walki wręcz. Dlatego też znani instruktorzy sił specjalnych: Dennis Hanover i Chaim Peer wraz z Lichtenfeldem położyli fundamenty pod to, co jest dzisiejszą krav magą.

Ze względu na swoją skuteczność system był początkowo używany na całym świecie przez służby mundurowe (wojsko, jednostki specjalne, policja). Po pewnym czasie został zaadaptowany do wersji cywilnej. W roku 1972 w Wingate Institute of Sport and Physical Education w Netanya odbył się pierwszy kurs cywilny dla instruktorów. W latach 70. i 80. XX wieku, walka wręcz została wprowadzona do cywilnego sektora przez Imiego Lichtenfelda. Powstały dwa ośrodki: w Tel Awiwie oraz w Natanja.

Przed wstąpieniem do sił specjalnych w IDF, rekruci muszą wpierw odsłużyć w jednostce macierzystej (ang. parent unit). Jedynie po starannej ocenie i przejściu rygorystycznych testów mogą wstąpić do sił specjalnych (osiągnięcie cieszące się wielkim szacunkiem w społeczeństwie izraelskim, podobnie jak pilot myśliwca). Aby przygotować żołnierzy do tej służby, IDF utworzyło w latach 70. XX wieku system walki wręcz zwany krav maga. Z drugiej strony jednak, izraelskie siły specjalne nadal nazywają swoją odmianę technik walki kapap lub lochama zehira. Krav magę traktują jako sztukę dla początkujących.

Imi wraz ze swymi uczniami pracował nad kształtowaniem się krav magi jako kompletnego systemu. Wraz z odkrywaniem nowych problemów Lichtenfield z pomocą innych instruktorów szukał ciągłych rozwiązań i ulepszeń. Kluczem miała być prostota i efektywność - spośród wielu rozległych możliwości o podobnej i bardzo dużej skuteczności wybierano jedynie najprostsze rozwiązania. Na przykład, w latach 80. XX wieku francuski imigrant wyznania mojżeszowego André Zeitun wprowadził do szkolenia wojskowego boks tajski, przez co wpłynął na kopnięcia używane dziś w systemie. Podstawowe założenia krav magi Imi Lichtenfeld i Eyal Yanilov (kontynuator pracy Lichtenfelda po jego śmierci) ujęli w książce "Jak obronić się przed uzbrojonym napastnikiem".

Brazylijskie jiu-jitsu - ogólnie
Brazylijskie jiu-jitsu - to sztuka walki wywodząca się z jiu-jitsu, zapasów i judo, która wyróżnia się naciskiem na walkę w parterze.

BJJ obejmuje walkę w stójce, zwarciu i parterze. Podstawowe dwie formuły walki w BJJ to:

  • walka w gi (kimonie),
  • walka bez gi (Submission wrestling)

Brazylijskie jiu-jitsu koncentruje się na walce z jednym przeciwnikiem. Celem walki jest pozbawienie przeciwnika możliwości ruchu. Walka w brazylijskim jiu-jitsu odbywa się głównie w parterze. Taktyka polega na sprowadzeniu przeciwnika do parteru i unieruchomieniu go. Zakończenie walki następuje po poddaniu się przeciwnika. Zawodnicy brazylijskiego jiu-jitsu walczą w zwarciu, co ma uniemożliwić przeciwnikowi np. w MMA wykonanie zamachu przed uderzeniem.

Brazylijskie jiu-jitsu opiera się na chwytach. Dominują w tej dyscyplinie dźwignie, duszenia oraz inne techniki unieruchamiania przeciwnika. Uderzeń się nie stosuje. Ćwiczą je jednak zawodnicy przygotowujący się do turniejów MMA. Stosuje się też rzuty mające na celu sprowadzenie przeciwnika do parteru. Chwyty w parterze często wykonuje się nogami poprzez zahaczenie lub objęcie części ciała przeciwnika. Jednym z elementów charakterystycznych dla brazylijskiego jiu-jitsu jest tzw. garda. Garda polega na objęciu nogami przeciwnika stojącego lub klęczącego przez zawodnika leżącego. Stosuje się też tzw. dosiad, który polega na siedzeniu okrakiem na leżącym przeciwniku.

Ponieważ brazylijskie jiu-jitsu opiera się na chwytach, koncentruje się na walce z jednym nieuzbrojonym przeciwnikiem. Przydaje się, gdy zachodzi potrzeba unieruchomienia przeciwnika i pokonania go bez wyrządzenia mu poważnego uszczerbku na zdrowiu (duszenia, dźwignie). Brazylijskie jiu-jitsu cały czas się rozwija i dostosowuje do realiów dzisiejszych zagrożeń. System opracowany przez Graciech powstał również z myślą o samoobronie. Nie ogranicza się jedynie do chwytów i dźwigni w parterze, ale również przygotowuje do obrony przeciwko uderzeniom ostrym narzędziem (walory tego systemu doceniła policja http://www.gracieacademy.com/graple_police.html i wojsko http://www.gracieacademy.com/gracie_combatives.html). Jednakże zawodnicy ćwiczący pod kątem rywalizacji sportowej nie ćwiczą pewnych technik, które, choć brutalne (np. kopnięcie w krocze, cios w oczy, ciosy kantem dłoni), znajdują zastosowanie w samoobronie. Nie trenują też walki z wieloma przeciwnikami.

Brazylijskie jiu-jitsu wykształciło własną tradycję. Tradycję japońską się odrzuca, istnieją natomiast elementy charakterystyczne dla kultury Brazylii: naszywki z symbolami narodowymi Brazylii, używanie tatuaży będących wyrazem specyficznej religijności Brazylijczyków. Często nie ćwiczy się w tradycyjnym stroju do jiu-jitsu (tzw. gi), a w spodenkach i w koszulce. Nie ma znanej ze stylów tradycyjnych pracy nad doskonaleniem jednej techniki oraz rozwojem duchowym (ćwiczenia koncentracji etc.).

Brazylijskie ju-jitsu zawdzięcza swą obecną popularność kilku czynnikom. Przede wszystkim, ważną rolę odegrała skuteczność zawodników tej dyscypliny w turniejach MMA. Dalej, brazylijskie ju-jitsu nie jest obciążone wschodnią tradycją, obcą mentalności Zachodu. Techniki brazylijskiego ju-jitsu stwarzają złudzenie prostych. Także przeznaczenie na walkę dużej części treningu znajduje uznanie u młodzieży, która może się wykazać w bezpośredniej rywalizacji.

Capoeira jest sztuką walki . Stworzona w XVIII i XIX wieku przez brazylijskich niewolników w Salwadorze, stała się dla nich sposobem na manifestowanie odrębności kulturowej. Wywodzi się z rytualnych tańców plemion afrykańskich; zawiera też wiele cech kulturowych charakterystycznych dla Indian południowoamerykańskich.

Capoeira spośród innych sztuk walki wyróżnia się dynamizmem i taneczną płynnością. Niewiele jest statycznych pozycji, dużo natomiast zamaszystych kopnięć i podcięć. Ciosy przeciwnika blokuje się bardzo rzadko, zamiast tego capoeira oferuje wiele uników i przejść.

Najważniejszymi odmianami Capoeira są:

  • Capoeira Regional - stworzona przez Mestre Bimba (1900-1974). Szybka i dynamiczna, bardziej praktyczna w zastosowaniu do walki. Ze względu na widowiskowość, jest dzisiaj popularniejsza od angoli.
  • Capoeira Angola - zawiera mniej elementów charakterystycznych dla sztuk walki, jest bardziej nastawiona na grę, współpracę, taniec. Wykreowana została w XX wieku przez Mestre Pastinha (1889-1981) w celu zachowania, przywrócenia tradycyjnych elementów capoeiry i była swego rodzaju odpowiedzią na stworzenie Capoeira Regional przez mestre Bimba.
  • Capoeira Contemporanea - współczesna capoeira, która czerpie z obydwu tradycji - Regional oraz Angola, wykorzystując różnorodne techniki i sposoby trenowania, nazywana również Capoeira Atual

Z Capoeira nieodłącznie wiąże się rytuał Roda (wym. hoda, z port. krąg, koło). Capoeiristas tworzą zamknięty krąg, którego głównym elementem jest orkiestra - bateria. Gracze parami wchodzą do kręgu, by tam prowadzić symulowaną walkę - jogo. Pozostali w tym czasie muzyką i śpiewem nadają całości energię - Axé.

Podstawowym instrumentem używanym w Roda jest berimbau. Pozostałe intrumenty wchodzace w skład 'bateria' to: atabaque, pandeiro, agogo, reco-reco.

Capoeira jest dla mężczyzn, kobiet i dzieci; jedynymi, którzy nie powinni się jej uczyć są ci, którzy nie chcą. (Mestre Pastinha)
BLOG OTWARTY!!!
Witam Wszystkich Serdecznie. W dniu dzisiejszym czyli: 28 grudnia 2006r, został otwarty blog o tematyce sztuk walki itp. Na Blogu będą umieszczane ciekawe tapety, które będzie można pobrać na dysk swojego komputera, ciekawe materiały, porady a także krótkie filmiki. Miłego czytania i komentowania... :) Pozdrawiam... :)
15:58, dermate
Link Komentarze (3) »
Jet Li

W wieku 9 lat podjął naukę w państwowej szkole wushu. Już dwa lata później został mistrzem Chin w tym stylu. Przed ukończeniem 18 lat zdobył ten tytuł czterokrotnie. Wynik ten jest do dziś niepobitym rekordem. W wieku 20 lat zachęcony sukcesem w filmie Klasztor Shaolin porzucił sport by zająć się aktorstwem. Światową sławę Jet Li zdobył dzięki filmowi Zabójcza broń 4. Filmografia:

  • Klasztor Shaolin (1979)
  • Shaolin Kids (1983)
  • Born to Defend (1986)
  • North and South Shaolin (1986)
  • Abbot Hai Teng of Shaolin (1988)
  • Siła smoka (1988)
  • Dragons of the Orient (1988)
  • The Master (1989)
  • Swordsman II (1991)
  • Once Upon a Time in China (1991)
  • Once Upon a Time in China II (1992)
  • Fong Sai Yuk (1993)
  • Kung-Fu Master (1993)
  • Once Upon a Time in China III (1993)
  • Last Hero in China (1993)
  • Fong Sai Yuk II (1993)
  • The Bodyguard from Beijing (1994)
  • Shaolin Kung-Fu (1994)
  • Fist of Legend (1997)
  • The New Legend of Shaolin (1994)
  • High Risk (1995)
  • Letter to Daddy (1995)
  • Dr. Wai and the Scripture Without Words (1996)
  • Black Mask (1996)
  • Once Upon a Time in China VI (1997)
  • Zabójcza broń 4 (1998)
  • Hitman (1998)
  • Romeo musi umrzeć (2000)
  • Top Fighter (2000)
  • Pocałunek smoka (2001)
  • Tylko jeden (2001)
  • Hero (2002)
  • Od kołyski aż po grób (2003)
  • Człowiek Pies (Danny the Dog) (2005)
  • Fearless (2006)
Jackie Chan
Jackie Chan - Jackie Chan pochodzi z Hongkongu. W wielu kręgach uchodzi za najciekawszego dziś aktora azjatyckiego, a po finansowym sukcesie "Godzin szczytu", przychylnie przyjętych także przez krytykę, ma szansę na zrobienie kariery w Hollywood, co w latach 80. mu się nie udało. Chan, czerpiąc inspirację z twórczości takich geniuszy burleski jakimi byli Buster Keaton i Harold Lloyd, stara się podwyższyć poziom azjatyckiego kina karate. W filmach, w których sam występuje (częstokroć je także reżyserując i produkując), w ślad za swymi mistrzami łączy nadzwyczajną sprawność fizyczną z komizmem, a sam wciela się przeważnie w pozytywnych i sympatycznych bohaterów, którzy jednakże muszą ciężko zapracować na uznanie i zaufanie otoczenia. Kinematografia hollywoodzka dopiero teraz korzysta z doświadczeń Chana, niekiedy zresztą przy udziale zadomowionych w USA reżyserów z Azji, którzy współpracowali z nim jeszcze w Hongkongu. Mowa o Johnie Woo ("Bez twarzy"), Tsui Harku ("Ryzykanci", "Za ciosem"), czy Stanleyu Tongu ("Pan Magoo"). Należałoby również wspomnieć o aktorce Michelle Yeoh, znanej z filmu o Jamesie Bondzie "Jutro nie umiera nigdy". Jackie Chan w wieku 7 lat w szkole Opery Pekińskiej. Nauka trwała 10 lat i odbywała się w warunkach surowej dyscypliny, wymagającej pracy przez 19 godzin dziennie. Program zajęć obejmował grę aktorską, śpiew, taniec, pantomimę, akrobacje i najróżniejsze style walk Wschodu. Po ukończeniu szkoły Chan trafił do wytwórni braci Shaw, gdzie po dwóch latach wytężonej pracy awansował z kaskadera na szefa ekipy kaskaderów. Pewien producent, doceniwszy osiągnięcia Chana na tym polu, powierzył mu poważną rolę w filmie "Little Tiger from Canton" (1971). Jednakże dopiero w 1978 r., dzięki sukcesom odniesionym przez filmy "Snake in the Eagle's Shadow" i "Drunken Master", Chan zapewnił sobie wpływ na artystyczny kształt komedii kung fu - gatunku, który stał się znakiem firmowym kinematografii Hongkongu. W 1980 r. Jackie Chan zadebiutował jako reżyser obrazem p.t. "The Young Master" (wideo: "Młody mistrz"), od którego rozpoczęła się również jego wieloletnia, owocna współpraca z producentem Raymondem Chow. Po sukcesie "Młodego mistrza" Chan skierował swoje kroki do USA, gdzie zagrał w "The Big Brawl" i "The Cannonball Run" (wideo: "Wyścig Cannonball"). W tym drugim filmie partnerował w niewielkiej roli gwiazdom takim jak Burt Reynolds, Roger Moore i Farrah Fawcett. Przyjrzawszy się amerykańskim technikom realizacji filmu, Chan powrócił do Hongkongu z zamiarem przeniesienia ich na tutejszy grunt, w celu podniesienia poziomu kina azjatyckiego. Operacja się udała, co było widać w filmie "Project A' (wideo: "Projekt A") z 1983 r. Chan ponownie wyjechał do Stanów Zjednoczonych, by wystąpić w filmach "Cannonball 2" (wideo: "Wyścig Cannonball 2") i "Protector" (wideo: "Protektor"). W 1986 r. jego film "Police Story" (wideo: "Historia policyjna") pojawił się w programie Nowojorskiego Festiwalu Filmowego, co było dla artysty niewątpliwym wyróżnieniem. We własnym kraju Chan nakręcił następnie "Project A 2" i "Police Story 2" (wideo: "Historia policyjna 2") oraz "The Armour of God" (wideo: "Zbroja Boga"). Ten ostatni obraz wywołał pierwsze oznaki zainteresowania amerykańskich krytyków kinem Hongkongu. To zainteresowanie niepomiernie wzrosło, kiedy na amerykańskie ekrany, staraniem New Line Cinema, weszła udana komedia "Rumble in Bronx" (1994; wideo: "Draka w Bronxie"), wyprodukowana przez Hongkong, ale zrealizowana w Kanadzie. W ślad za nią pojawiły się inne filmy z Chanem, m.in. "Mr Nice Guy" (wideo: "Przyjemniaczek"). Po "Godzinach szczytu" Jackie Chan zdążył już wystąpić w kolejnym obrazie, zatytułowanym "Who Am I?" Filmografia Jackie'go Chana zawiera ponadto m.in. następujące tytuły: "Jackie Chan's First Strike" (wideo: "Atomowe uderzenie Jackie'go Chana"), "Miracles" (wideo: "Czyniący cuda"), "Drunk Dragon" (wideo: "Pijany smok"), "The Prisoner" (wideo: "Więzień") i "Armour of God 2" (wideo: "Zbroja Boga 2").
Karate
Karate - Karate to nazwa sztuki walki, która powstała na Okinawie.

Od momentu powstania sztuka ta ewoluowała. W wielu stylach aspekt realnej walki został zachowany, a nawet rozwinięty (przykładowo kopnięcie okrężne mawashi geri nie występowało w oryginalnej sztuce okinawańskiej). W niektórych jednak stylach sztuka ta zmieniła swój charakter z utylitarnego systemu walki (karate okinawańskie) na system psychofizycznego doskonalenia się, gdzie na pierwszy plan wysuwa się aspekt do - "drogi", którą kroczy się całe życie, jako symbolu niekończącego się procesu dążenia do doskonałości. Stąd spotykamy także nazwę karatedo (pisane także jako karate-do). Koreańskim odpowiednikiem karate niesportowego jest tangsudo, a karate nastawionego na rywalizację - taekwondo.

Obecnie istnieją trzy podstawowe kierunki w karate:

  • karate jako walka na śmierć i życie (style klasyczne, głównie okinawańskie), czyli tzw. karate tradycyjne. Paradoksalnie, z uwagi na ujęcie karate jako walki na śmierć i życie w stylach tych rzadziej przeprowadza się kumite (sparringi),
  • karate jako sport z elementami samoobrony (większość stylów), także z przeprowadzaniem zawodów. W ramach tej kategorii stylów trwa zażarta dyskusja nt. zasad, których spójne przyjęcie umożliwiłoby szersze zaistnienie karate na Olimpiadzie. Spory dotyczą m.in. dozwolenia podcięć, kontaktu na głowę, rodzajów ochraniaczy, low-kicków, i in.
  • karate jako sposób psychofizycznego doskonalenia. Podejście najbliższe tai chi, nie nastawione bezpośrednio na aspekt samoobrony czy rywalizacji, jednak z zachowaniem oryginalnych postaw, wielu kata, ruchów.

Ponieważ karate upowszechniło się jako amatorski sport, w większości styli wykształciła się potrzeba stworzenia szczegółowej hierarchii stopni, aby zmotywować ćwiczących do rozwoju.

Tony Jaa - ogólnie
Phanom Yeerum urodził się 5 lutego 1976 r. w prowincji Surin w Tajlandi. Jego rodzice byli chodowcami słoni. Jako mały chłopiec oglądał filmy ze sztukami walk, naśladując niektórych swoich idoli, od Bruce'a Lee przez Jackie Chana do Jeta Li. Po obejrzeniu Tajskiego filmu akcji z 1986 r. pt: "Born to Fight", Phanom poznał i zaczął trenować sztuki walk, a także kaskaderstwo pod okiem reżysera Panna Rittikrai. Na Uniwersytecie urozmaicał swą sztuke walki trenując od Taekwon-do po Judo. Nie mineło dużo czasu gdy znalazł się na planie filmu "Mortal Kombat 2: Unicestwienie" (1997) dublując Robina Shou i Jamesa Remara. Gdy jego demo trafia do reżysera Prachya Pinkaew'a powstał film "Ong-Bak" specjalnie dla Phanoma, który teraz przybrał imię "Tony Jaa" starając się przedstawić swój rodzaj akcji międzynarodowej publiczności.
Taekwondo
Taekwondo - Narodowa sztuka walki Korei. Początkowo stworzona do celów militarnych, następnie zaadaptowana do użytku cywilnego.

Nazwa taekwondo składa się ze słów języka koreańskiego: tae (태/跆) oznaczającego stopę, kwon (권/拳) oznaczającego pięść oraz do (도/ 道) oznaczającego drogę lub filozofię życia.

Nazwę taekwondo przyjęto 11 kwietnia 1955 roku, za zgodą większości koreańskich mistrzów sztuk walki, w celu połączenia wielu zróżnicowanych stylów (takich jak kongsudo, taekkyon, kwonbop, subak, tangsudo) pod nazwą taesoodo. Za głównego twórcę tej sztuki walki uważa się mistrza Choi Hong Hi. On jest także autorem nazwy taekwondo obowiązującej od 1957.

Podstawę taekwondo stanowią: system założeń filozoficzno-moralnych, techniki podstawowe (przede wszystkim nożne), ściśle określone układy formalne (w organizacji WTF jest 17 układów zwanych poomsae, w ITF 24 układy zwane tul, w GTF ćwiczy się układy z ITF jak również układy specyficzne dla GTF). Współzawodnictwo sportowe obejmuje przede wszystkim walkę i układy formalne. Rozgrywa się również inne konkurencje, np. w federacji ITF są to techniki specjalne i testy siły

1 , 2 , 3 , 4 , 5
O autorze
Zakładki:
Przekierowania do serwisów
Stronki warte obejrzenia
Strony z programami
Strony z Torrentami